13.06 Clever Project Hewelta i Szatarskiego w Wiedniu

 

Polscy choreografowie wystąpią z okazji 40-lecia Instytutu Polskiego w Wiedniu

Strona wydarzenia: www.polnisches-institut.at

Instytut Polski w Wiedniu istnieje od 40 lat, czyli od roku 1974, ze stałą siedzibą w sercu Wiednia i działając na terenie całej Austrii. 40 lat aktywnej i pełnej sukcesów polsko-austriackiej współpracy kulturalnej będzie świętowane w piątek 13 czerwca popołudniu i wieczorem  na placu przed Instytutem (w przypadku deszczu wewnątrz Instytutu). W godzinach 16.00-19.00 plac stanie się platformą spotkań choreografów, tancerzy, muzyków, performerów i artystów z Polski i Austrii, którzy do udziału w tym artystycznym wydarzeniu zaproszą także publiczność. Wśród zaproszonych artystów znaleźli się również Polacy.

Improwizacja kontaktowa od lat należy do instrumentarium trzech polskich choreografów: Anny Piotrowskiej, Jacka Owczarka i Dawida Lorenca. Z Polski przybędą także muzycy improwizacyjni, młodzi tancerze z grupy Samsara i artyści wrocławskiej sceny, którzy dołączą do wiedeńskich kolegów, by wspólnie stworzyć niezwykły performans. Z pewnością nie zabraknie interakcji pomiędzy improwizowaną muzyką, tańcem a publicznością.

Natomiast udając się w podróż na trasie pomiędzy operą, muzyką pop i terapią grupową wystarczy skorzystać z oferty promocyjnej performerów Radka Hewelta i Filipa Szatarskiego. Clever Project to refleksja nad statusem teatru w czasach kryzysu ekonomicznego, która funkcjonuje jak promocja na wzór tanich linii lotniczych: przy małym budżecie oferuje wysoką jakość bez ryzyka. Duet Hewelt/Szatarski potwierdza w swoim przedstawieniu, że kryzys może mieć także pozytywny i inspirujący wydźwięk.

Udział tancerzy i muzyków z Polski dzięki wsparciu Urzędu Miejskiego Wrocławia.

Adres:  Plac przed Instytutem Polskim, Am Gestade 7, 1010 Wiedeń

Wstęp wolny

Strona Clever Project

Warto zapoznać się z ciekawym tekstem Helmuta Ploebsta Ku poprawie Austrii. Rola choreografów i tancerzy z Europy Wschodniej we współczesnym życiu kulturalnym kraju:

Konceptualizm choreograficzny (który w Niemczech był i dziś jeszcze jest deprecjonowany z pruska brzmiącym określeniem „taniec koncepcyjny”[4], w Niderlandach – „Anti-Dans”, a we Francji „Non-danse”, czyli antytańca lub nie-tańca) cieszył się wówczas przypływem zainteresowania ze strony nowego pokolenia artystów, takich jak: Mette Ingvartsen, deufert+plische, Alice Chauchat i Anne Juren czy kolektyw Superamas, który około roku 1999 wzbogacił go o wszechstronne wykorzystanie mediów. Warto o tym wspomnieć, gdyż ten francuski kolektyw osiedlił się po części w Wiedniu, przez pewien czas nauczał na Wydziale Tańca Prywatnego Anton Bruckner Privatuniversitaet w Linzu, gdzie w roku 2005 nawiązał współpracę z trzema studiującymi tam młodymi tancerkami z Polski: Magdaleną Chowaniec, Agatą Maszkiewicz i Agnieszką Ryszkiewicz (która ostatnio zdecydowała się na planowane od dawna przenosiny do Paryża).

W tym czasie, gdy do jego wykładowców zaliczał się także Oleg Soulimenko, działający w obrębie Anton Bruckner Privatuniversitaet Institute for Dance Arts (IDA)  pod kierunkiem Esther Linley stanowił punkt startu dla studentów tańca, przede wszystkim pochodzących z Polski. Tak pozostało do dziś. Stał się on miejscem, które umożliwiło tym młodym ludziom znalezienie różnorodnych ścieżek wiodących ku choreografii współczesnej, co miałem okazję obserwować z bliska, należąc do kadry pedagogicznej IDA. Do ówczesnych polskich studentów, którzy dziś z sukcesem pracują w swoim zawodzie, należą choreograf Cezary Tomaszewski oraz tancerki Anna Maria Nowak i Agnieszka Dmochowska.

Razem z Radkiem Heweltem, który studiuje pracę socjalną i pedagogikę, a swoją edukację taneczną odebrał w P.A.R.T.S.[5] (pod kierunkiem Anne Teresy De Keersmaeker), i Ewą Bankowską, którą można było (po ukończeniu przez nią edukacji w Salzburg Experimental Academy for Dance [SEAD] pod kierunkiem Susan Quinn) po raz pierwszy zobaczyć w Wiedniu w performansie z Chilijką Amandą Piñą – młodzi artyści i artystki z Polski tworzyli przez pewien czas niewielką społeczność w Wiedniu. Składali się na nią: Tomaszewski ze swymi skłonnościami do opery i do dziwaczności, Hewelt obdarzony niezwykłym talentem performera, Bankowska z pociągiem do subwersji, Maszkiewicz ze swym ostrym, ironicznym konceptualizmem, Nowak i Dmochowska –  elastyczne i utalentowane tancerki – oraz Magdalena Chowaniec jako poszukiwaczka nowych dróg artystycznych.

Za i więcej: www.taniecpolska.pl/krytyka/216

Foto za: www.taniecpolska.pl